font-family: 'IRANSANS';

از دهه 1930، هنگامی که هوانوردی تجاری برای اولین بار با رشد سریع جمعیت مسافران روبرو شدند، نسل جدیدی از هواپیماها با ظرفیت حمل بیشتر مسافر و محموله بیشتر به طور منظم مورد استفاده قرار گرفتند. با استفاده از این هواپیماهای جدید، تقاضا برای زیرساخت­ های مورد نیاز برای خدمات رسانی و پشتیبانی خطوط هوایی و فرودگاه­ ها نیز افزایش یافت.

چالش برای عملیات زمینی این بود که حجم بیشتری از سوخت را به این هواپیماهای بزرگتر رسانده و آن­ ها را تا حد ممکن سریع و ایمن پر کنند تا زمان برگشت به حداقل برسد. بخش عمده ­ای از پاسخ در توسعه و استقرار کامیون­ های بزرگ سوخت رسانی بود.

در سال 1934، Shell Aviation یک تانکر سوخت جدید با جدیدترین فیلترها، تجهیزات تشخیص آب و مترهای پیشرفته معرفی کرد که تا بعد از جنگ جهانی دوم استانداردهای صنعت لازم را کسب نمود. ویژگی­ های ایمنی در کامیون جدید شامل دستگاه ­های ضد استاتیک برای کاهش خطر آتش سوزی بود. این کامیون دارای دو محور محرک عقب بوده و در صورت بارگیری کامل، قادر به کار در گل و ماسه و بدون استفاده از زنجیر چرخ می­ باشد. ظرفیت مخزن سوخت آن 700 گالن بوده و می­ توانست هواپیماها را با سرعت حداکثر 70 گالن در دقیقه از طریق چهار شیلنگ تحویل سوخت رسانی کند.

با افزایش مجدد اندازه و برد هواپیما در اواخر دهه 1940، نیاز به تسریع سوخت گیری بیشتر آشکار شد. Shell Aviation با تولیدکنندگان خودرو مانند S.A.I همکاری نزدیک داشت. در سال 1949، دو کامیون جدید، Derby و Devon را برای ارائه سوخت سریعتر معرفی کرد. Derby، با مخزن جداگانه خود با ظرفیت 2500 گالن، بزرگترین ورودی جدید بود. دو پمپ آن می­ تواند حداکثر سرعت تحویل 400 گالن در دقیقه را فراهم کند و برای سوخت گیری نسل جدید هواپیماها مانند Stratocruiser چهار موتوره بوئینگ ایده آل است.

سرعت سوخت گیری سریعتر چالش دیگری را به وجود آورد. نیاز به فیلترهایی که بتوانند با توان مایع بسیار بالاتر برخورد کنند، در حالی که به حذف آلاینده ­های ذرات جامد ادامه می دهند، که می­ تواند به موتور هواپیما آسیب برساند و تصادف ایجاد کند. این چالش سخت توسط Shell با میکروفیلتر TB، که بر روی هر دو مدل جدید نصب شده بود، حل شد.

سال 1970 شاید بزرگترین چالش برای عملیات زمینی، نحوه سوخت گیری کارآمد 747 Jumbo Jet بوئینگ، با ظرفیت مخزن سوخت بزرگ 42000 گالن بود. اگرچه شل مسئولیت توسعه و خروج سیستم­ های هیدرنت را بر عهده داشت، اما بسیاری از فرودگاه ­ها همچنان به سوخت گیری با کامیون متکی بودند.

در اواخر دهه 1960، این شرکت چالش های 747 را پیش بینی کرده بود و برای حل آن­ها راهکارهایی را ارائه داده بود. با همکاری برادران تأسیس کننده کامیون سوخت رسان بریتانیایی برادران جان تامپسون، این شرکت حمل و نقل بزرگتری را برای استفاده در فرودگاه ­های بدون سیستم هیدرنت ایجاد کرد. نتیجه آن در لندن بود که در سال 1968 راه اندازی شد. ترکیب سوختگیر و تریلر سفت با ظرفیت 16000 گالن و حداکثر میزان سوخت گیری 850 گالن در دقیقه از طریق دو شلنگ بود. این بدان معناست که قادر به برآورده کردن الزامات Jumbo Jet جدید است و به اطمینان از ادامه پرواز به موقع خطوط هوایی و مسافران آن­ ها، با وجود افزایش شدید بار سوخت مورد نیاز، کمک می­ کند.

منابع:

.Shell Aviation News, 1949, p. 2, 58, 85, 166 and 250

.Shell Aviation News, 1954, p. 31